Chapter 5

Sorcerer’s Princess-chapter 5

Katarina Reyes P.O.V.

Lance... Lance Crimson pala pangalan nya.

Naabutan ko si gwapo sa kwarto ko na pinipilit subukang buksan ang big hole. Nakakapagtaka nga eh, ang sabi nya mga wizards lang ang pwedeng gumamit ng secret hole. Wizard naman sya ah, nakapagpahinga na rin sya, bakit hindi parin nya mabuksan-buksan yung lagusan na yun.

“Pwede bang itigil mo na muna yan? H’wag mo ng piliting buksan kung ayaw naman. Oh ito, kumain ka muna baka nagugutom ka na.” inabutan ko sya ng binili kong tinapay sa bakery kanina. Ayaw pang tangapin pero kukunin naman pala.  

“Kamusta?” medyo nahiya pa syang magtanong.

“Anong kamusta ka dyan, dapat ikaw ang kinakamusta ko dyan, ikaw tong mukhang hindi okey eh.”

“I was trying to make a hole again and again in a whole day...” napabuntong hininga nalang sya.

“Hanggang ngayon hindi ko parin magawa.” Halata naman sa mukha nya, halatang depress. Malala pa sa taong problematic, pero walang pinagbago, gwapo parin naman.

“Akala ko ba pahinga lang ang kailangan nyo ng stick mo, bakit hindi parin effective?” mas naging malungkot pa ang mukha nya ng tanungin ko nanaman sya tungkol dun. Feel ko may kakaiba talaga.

“Totoo kasi nyan.... mababaw pa ang rank ko sa ranking ng mga wizard.” Ahhh kaya pala.

“Which means...?” bigla nya akong binatukan. “Aray ko ah, ano ba yun?” pssh! Brutal talaga sya kahit kailan.

“Ang slow mo, kailangan ko pa bang iexplain lahat sayo? Kailangan pa bang detalyadong detalyado?” tumango nalang ako ng dalawang beses sabay lapat ng dalawa kong kamay.

“Psssh... meaning wala pa akong kakayahang gumamit ng iba’t ibang sorcery. Hindi ko pa kaya yung mga mahihirap na magical powers. Ayan! Naintindihan mo na?” natawa naman ako sa sagot nya. Kaya pala hindi nya mabuksan yung lagusan kagabi pa. Pwede naman nyang sabihin na lower sorcerer pa sya eh, hindi yung kung anu-ano pang dinadahilan. Psshh!

Nahagip ng mata ko yung sun glasses ko, saka ako napaisip.

“HALA!!! Diba sabi mo sa kahit anong salamin pwede nyong gamitin? Bakit kaya hindi natin subukan sa ibang salamin, bibili ako at yun yung gagamitin natin.”

Yung sad face nyang mukha nagglow bigla. Sabin na eh, kahit pala minsan gumagana din tong utak ko. Hindi pa kami nagpatumpik-tumpik ni gwapo at agad kaming umalis. Sawakas, nakaranas din akong magteleport. Ang saya nga, sabi nya mag-isip lang daw ako ng lugar na pupuntahan namin, so... yung mall ang nasa isip ko then, viola!! wala pang ilang minute nasa mall na kami. Wala naman nakakita kaya okey lang.

+++++

Mall

“Kailangan ba malaki yung salamin, kailangan ba maganda, kailangan ba yung ganito, kailangan ba....” napahinto ako sa pagdadaldal ng titigan nya ako ng masama.

“Pwede ba...? kahit ngayon lang itikom mo yang bibig mo.” Pinakita nya sakin yung payatot nyang stick, tinatakot ba nya ako? Pwes hindi ako nasisindak sa kanya.

“Hmmm. Hhmm hhmm.hhmmmm!!!!!” putek! Para akong tangang pipe dito sa mall. Hindi sya naghesitate na gamitan ako ng magic wand nya, ginawa pa akong pipe. Langya din tong gwapo na to eh. Hindi ko tuloy masabi na ihing ihi na ako, anytime pwedeng pumutok tong pantog ko. Geezz!! Tatahimik na ako promise.

Kinalabit ko sya. “What?” sumagot pero hindi naman ako tinignan. Kalabit ulit.

“What?” at sawakas tinignan na nya ang nagmamakaawa kong mukha.

“Hmm..hhmm..hhmmmmmm.” gusto kong sabihin na ilang oras na kaming panay ang lakad dito sa mall. Nagugutom na ako, napapagod na ako, naiihi na ako, inaantok na ako at... at....

“Princess!!!!” nag-inarte na akong hinimatay. Bwahahaha. Kaya mo akong gamitan ng magical wand mo pero, ang isip ko hindi mo kayang basahin.

“Princess, Princess!!.” Panay lang ang tawag nya sa pangalan ko na mahahalata mong nag-aalala. Binuhat pala nya ako at dinala sa pinaka malapit na clinic dito sa loob ng mall. Narinig ko pang nag-uusap sila ng doctor.

“She’s fine. Antayin nalang natin syang magising.” Psssh! Natatawa ako, talagang mukhang nakokonsensya sya sa ginawa nya sakin. Pero, hindi ko parin alam kung tinanggal na ba nya yung spell, hindi ako makapagsalita.

+++++

Lance Crimson

Princess, Princess, Princes. Tch! I can’t understand whats happening when scarlot told me that she saw a lost Princess. Excited of course, sawakas nakita na sya.

Ayoko pa ngang maniwala umpisa dahil imposible naman talagang maging isa syang Prinsesa, napaka-immature nya at may pagkaisip bata pa. Madaldal, nakakairita at ang sarap gamitan ng magical wand ko, yun nga lang ay bawal. Pero dahil sa wala pa naman syang alam at WALANG NAKAKAALAM, bukod sa mga Elemental ni Princess Emerald na alam na ginagamitan ko si Princess ng spell. Pangpatahimik lang naman yun.

“She’s Fine. Antayin nalang natin syang magising.” Psh! Napakagat nalang ako sa lowerlips ko. Imbis na mapaaga uwi namin nito hindi, mukhang may balak pa tong dito nalang matulog. Mag tatatlong oras na akong nag-aantay na magising ang Prinsesa, inaantok na ako at nagugutom narin. Kung nandito lang si Scarlot pakakainin ko to ng kernels tulad ng ginawa nila sakin, para makaganti narin.

“Armlet.” Napatingin ako sa braso nya ng mapansin ko ang Armlet. Isa ‘to sa mga pinaniwalaan ko kung bakit sya nga ang Prinsesa, nasa kanya nga ang Armlet ni Queen Althea. This is a sign para matunton namin kung saan man sya naruruon.

Napakatagal na panahon narin ng sinumulan naming mga tigaworldstone ang paghahanap sa lost Princess. Nahirapan kaming hanapin ang Prinsesa nitong mga dumaan na taon at dahil nga ‘yon sa Armlet ni Queen Althea. Ayon sa propesiya, ang nawawalang Prinsesa ay maari naming makita pagdating nito sa ikalabing walong taon. Dahil mismo sa edad na ito lamang gagana ang Armlet ni Queen Althea na pagmamay-ari na ngayon ng nag-iisa nilang anak na si Prinsesa Katarina Diamania.

Maaring akala ng Prinsesa na isa lang tong simpleng bracelet, buti nalang at hindi nya naiisipang itapon.

Pero, hindi ibig sabihin na  nasa kanya ang Armlet ni Queen Althea ay sya na ang nawawalang Prinsesa. Malalaman mo lang ito sa pamamagitan nya mismo, sya lang ang may kakahayang makagamit ng Armlet. Kusa na lamang itong dumidikit sa balat ng tunay na Prinsesa, na kung tawagin ng mga Mortal ay Tattoo.

Napaniwala na rin ako ng biglang umilaw ang Armlet, sinyales yun na may paparating na kalaban. Hindi nga ako nagkamali at binasag ng mga smokeron ang salamin.

Isa silang itim na kaluluwa, ang tanging sadya lang nila sa mundo ng mga Mortal ay ang Prinsesa. Sila ang tagasundo, maaari nilang madala ang Prinsesa sa pamamagitan ng paghigop ng kalukuwa nito. Hindi man nila mabitbit kasama ang katawan ng Prinsesa ,basta ang kaluluwa maidala nila sa kanilang pinaglilingkuran.

“Princess... don’t stay away from me again. I’m willing to be your servant Princess.” Binuhat ko nalang sya at kailangan ng iuwi. Hospital isn’t good for you. You just sleep, we’re going to my house.

+++++

Katarina Reyes P.O.V.

“Urrghh! Ang sakit naman nyan sa mata....” tch! Ang sakit ng katawan ko...

*pikit. Mulat*

Teka! Nasaan ba ako kagabi? (nag-isip) ahhh.. nasa mall pala kami.

*Pikit. Mulat.*

Teka! Kailan pa ako nagkaroon ng bintanang malaki? Kailan ko pa ulit binuksan mga bintana ko? At... at... kalian pa naging pula tong kwarto ko?

“KKKYYYAAAAA..... KIDNAPPER!!! PAKAWALAN NYO PO AKOOO....”

*Booggssh* (bumukas ang pinto, isinuka nito ang napakagwapong si Lance)

“Gwapo?” teka ulit! Bakit nandito sya, sya ba ang nagpakidnap sakin? Kung OO taksil sya. TAKSIL!!!!

“Princess. Huminahon ka lang.” ako hihinahon? Baka kaya nya ako pinapahinahon para walang makaalam na kinidnap nya ako. Gagawin ko lahat makatakas lang ako dito. Lord... please...

“desine Principem.” Sa kakasigaw ko biglang nawala boses ko. Ginamitan nanaman ako ng magical wand ni gwapo, ay hindi na gwapo! Kidnapper na!!

“aacckk.. aackk hhmm.. ahckckkk.” Takte! Ang hirap talagang magsalita lalo na pagwala kang boses. Pilit kong inaction sa kanya na wala akong boses, sya naman tong panay ang hawak sakin at piglas ako ng piglas. 

“Princess! Listen to me first.” Hinawakan nya bigla pisngi ko. 

“Hindi kita kinidnap, nandito ka sa bahay ko.” Sa bahay nya? Napatigil ako sa pagpipiglas ng mapansin ko ang suot nya. 

Hindi naman magsusuot ng apron pang luto ang kidnapper diba? Hindi rin naman mukhang abandonado tong lugar nya. Maganda nga eh. !!! So... hindi nga ako nakidnap? Nandito ako sa bahay nya?

Gush!!! Nakakahiya! Sa hiya ko napafacepalm nalang ako sabay takip ng kumot sa mukha ko. Tsk! Ako pa may ganang magwala dito sa malaki nyang bahay. 

“Anong ginagawa mo?” dahek! Hindi ba halatang gusto ko ng magpabaon sa lupa para mawala na ang hiya ko?

“Ehh... kasi.... nakakahiya eh.” Akala ko lang naman eh! Akala ko, may kumidnap sakin, kasi naaalala ko nasa mall ako kagabi at kasama ko sya. Kaya naisip ko tuloy baka sya yung lord ng sindikato. 

“H’wag ka ng mahiya Prinsesa.” ‘tong kamay ko na nakafacepalm sa mukha ko, tinanggal nya at hinawakan. 

*dugdug. Dugdug* 

Anong ginagawa nya? 

“You’re safe on me My Princess.” Hala! 

“Ano bang ginagawa mo?” pinakita nya sakin yung hawak nyang kutsara at yung mga harina na nasa kamay nya. 

“Nagluluto ka?” binigyan nya lang ako ng isang    tango. 

“Nang ano...?” sa isang click lang nya ng mga daliri nya biglang lumitaw ang isang libro, recipe sya ng mga cake at kung anu-anong mga panghimagas. 

“Nag-aaral kang magluto?” tumango nanaman sya sakin. 

“Kumain ka na ?” umiling naman sya ngayon.

“May sakit ka ba?” napakunot sya bigla. Sabi na eh, parang may kakaiba sa kanya ngayon.  Hinawakan ko noo nya para malaman ko kung nilalagnat ba sya oh ano.

“May sakit ka ba?” 

“Wala!” hayss. Sawakas nagsalita din. 

“Bakit ba laging napakadami mong tanong? Tara, bumaba na tayo. Magbreakfast ka na.” 

Bago sya umalis, napatingin naman ako sa kapwa kamay naming magkahawak kaya agad ko yun tinanggal. 

God! Anong sumapi kay gwapo, bakit bumait sya ngayon? At.. at.. bakit parang ang sweet nya?

Paglabas ko ng kwarto, nakakaamaze tong bahay nya. Sobrang laki at mas marami ang pula na designs. “Hmm.. mahilig ka sa pula?”

“Yeah! Tara, let’s eat.” Mas nagulantang ako sa kusina nya ngayon. Huwawow talaga! Parang Fiesta grabe! Ikaw na gwapo ang hari ng mayayaman.

“May Fiesta ba?” syempre, hindi ko pinapahalatang gustong gusto ko ng sunggaban tong mga hinain nya. Medyo, pachusy muna ako.

“Hmm.. nakakahiya naman. Masyadong marami yan ah. Tapos tayong dalawa lang ang kakain?” napatigil sya sa pagnguya saka ako tinignan ng nakakalokong tingin.

“Anong akala mo... dalawa lang tayo?” hhmmm...

“Oo obvious ba?” nakita ko syang napasmirk at nakakatakot na smirk yun.

“Marami tayo Prinsesa. Alam ko naman na magtataka ka kung bakit maramihan ang hinanda ko. Kaya, nag-anyaya narin ako ng ibang mga elemento na galing dito sa mundo nyo.” Napanganga ako bigla. Tatakbo na ba ako... magtatago na ba ako? Pero hindi na ako makagalaw, para akong binuhasan ng malamig na tubig.

“ahh... ano..anong s..sabi mo...?” lintek ka gwapo!!! Panira ka ng umaga ko.

“Ahahahahahaha..... ahahahhahah.. You look so... hahahha... Funny Princess...”

“KKKYYYAAAAA.....” nagtatakbo ako sa salas nya ng biglang nagliparan yung mga baso at namatay ang ilaw. Kung may sakit ako sa puso, inatake na ako at kasalanan nya yun.

“Hahaha. Princess, I’m just kidding. You know... para kang haha aaaawww. Urgh!” bastos ka ha! Pssh, ang lakas ng kabog ng dibdib ko sa takot. Ikaw ba naman takutin ng ganun, ewan ko lang kung hindi ka mapatakbo sa takot.

“Dapat lang sayo ‘yan, gusto mo putulin ko pa yang payatot mong stick?” napailing-iling nalang sya sakin sa sakit ng pagbato ko sa kanya ng pigurine nya. Buti nalang nakita ko yung stick nya na umiilaw, meaning ginagamit nya yun saka ko nalaman na tinatakot lang pala nya ako.

“Ikaw nalang kumain nyan, nawalan na ako ng gana!” sa inis ko, tumakbo nalang ako pabalik ng kwarto na ginamit ko kanina pero, bigla nalang ako napahinto.

“Teka! Teka!! Anong ginagawa mo sakin gwapo?” naramdaman ko nalang na lumipad ang katawan ko pabalik sa kanya, at magkalapit kami ngayon ng ilang inches lang. “Sinong gwapo, Prinsesa?” ugh..ahmm ahhh, nabanggit ko bang gwapo sya? Alam ko, iniisip ko lang yun.

“Ahh.. may sinabi ba ako?” seryoso kong sagot ng walang kurap-kurap.

“Oo, may sinabi ka mahal kong Prinsesa!” biglang nawala bigla yung pagkabingi ko ng marinig ko yung sinabi nya.

“Anong sabi mo? Mahal kong Prinsesa?” imbis na sagutin ako, mas inilapit pa nya sakin ang mukha nya, halos 2 inches nalang magdidikit na ilong namin.

“Oo, mahal KONG Prinsesa!” inempasize pa ang KONG nya, alam ko naman mahal nya ako dahil ako ang Prinsesa nila.

“Tumigil ka nga Lance. Pababain mo na ako, nahihilo ako eh. Ang taas oh!” sabay itinuro ko ang sahig, ang taas-taas ko nga. Kahit sya mismo nakalutang narin para pantayan ang mukha ko ngayon. Anong bang ginagawa nitong kabaliwan?

“Uso ba ang baliw sa inyo?” maiba kong tanong. Ang awkward kasi eh.

“Baliw? Ito ba yun?” itinuro nya lang ang dibdib nya gamit ang payatot nyang stick. Ano yun?

“Ito ba yun? Baliw na baliw na sayo?” naku! Hindi ko alam kung kikiligin ba ako sa kanya o wala lang eh! Hindi naman kasi nakakakilig, lalo na kapag inis ka sa kanya.

“Pwede ba Lance? Ibaba mo na ako?” saka ko sya tinulak habang nasa ere kaming dalawa.

“Your wish is my command.”

“AAAAHHHHHHHHH..... Urgh!! Ang sakit....” ang sakit ng pwet ko! Ihulog ba naman ako mula sa ere?

 “Ang sabi ko, ibaba mo ako hindi ihulog!” naiinis na talaga ako sa kanya. Naiirita na ako, hindi na ako natutuwa. Ang hilig nya akong asarin, takutin at saktan. Hindi sa puso, kundi sa physical na.

Naiiyak na ako, hindi ko na kaya.

Nitong mga nakaraang araw, pinipilit ko nalang tanggapin ang katotohanan na hindi ako normal na tao. Na hindi ako kabilang sa mga Mortal, isa akong Immortal. Kailangan kong tanggapin na magugulo na ang nananahimik kong buhay, na may matutuklasan pa akong ibang mga rebelasyon na kahit mismo sa sarili ko hindi ko alam. Na kahit mismo ang totoong katauhan ng mga magulang ko, hindi ko rin alam. Marami akong tanong na hanggang ngayon hindi parin nila nasasagot sakin.

Si Mama Tessie, kung isa akong hindi normal na tao, ano naman sya? Normal kaya sya? Kung normal si mama, ibig sabihin hindi nya ako tunay na anak? Kung hindi nya ako anak? Bakit hindi nya sinabi sakin?

“AAHHHHH!!!! Naiinis na ako, mababaliw na ata ako nito!”

Hindi na ako makatulog matapos kong takbuhan kanina si Lance. Naiyak na ako ng tuluyan kanina kaya hinabol nya ako hangang dito sa kwarto. Panay lang ang hingi nya ng sorry sakin pero hindi ko pinapansin.

“Princess. Let me talk to you. Ugh! I’m so sorry My Princess.” At bukod sa pagsosorry nya, bigla akong naweirduhan sa ginagawa nya ngayon sakin. Kahit dalawang araw palang kaming nagkakasama, parang nasanay na agad ako sa ugali nyang masungit at dinededma lang ako.

Pero, ngayon? Para syang lalaking may gusto sa isang tao na pinipilit pasagutin, at ako yun.